Son illərin psixoloji araşdırmaları göstərir ki, ego insan davranışlarının formalaşmasında əsas neyropsixoloji mexanizmlərdən biridir. Aparılan beyin tədqiqatlarına görə (xüsusilə fMRI analizləri) ego gücləndikcə prefrontal korteksin – yəni məntiqi qərarverməyə cavabdeh olan hissənin - aktivliyi azalır, əvəzində isə amigdala kimi emosional mərkəzlər daha çox fəaliyyət göstərməyə başlayır.

Psixoloqlar bunu “eqo müdafiə reaksiyası” adlandırır: insan tənqid, rəqabət və ya narahatlıq hiss etdikdə ego özünü qorumaq üçün reallığı təhrif edir. Məhz bu səbəbdən şişirdilmiş ego objektivliyi zəiflədir, empatiyanı azaldır və şəxsi münasibətlərdə gərginlik yaradır.

Digər bir araşdırma isə göstərir ki, eqosu yüksək olan şəxslərdə dopamin dövranı daha həssasdır. Bu, həmin insanların “haqlı olma hissindən” asılı hala düşməsinə və davranışlarını tənqidə bağlamasına səbəb olur.

Mütəxəssislər bildirir ki, sağlam psixoloji balans üçün eqonun nə tam yox edilməsi, nə də şişirdilməsi düzgün deyil. Optimal ego səviyyəsi insana həm özünüdərk, həm də sosial uyğunlaşma imkanı verir.

Psixoterapevtlər özünüdərk, refleksiya və emosional tənzimləmə kimi praktikalara üstünlük verməyi tövsiyə edirlər.